Pytania i odpowiedzi (Q&A)

Nasz program redukcji antybiotykoterapii opiera się na zasadzie „zapobiegać zamiast leczyć objawowo”. Wdrażamy celowane programy szczepień profilaktycznych (w tym autoszczepionki przygotowane pod konkretne patogeny izolowane na fermie), optymalizujemy parametry zoohigieniczne (wentylacja, stężenie gazów, wilgotność, czyszczenie i dezynfekcja w systemie all-in/all-out) oraz wprowadzamy stabilizację mikrobioty przewodu pokarmowego za pomocą kwasów organicznych i fitoncydów.

Wszelkie leczenie przeciwbakteryjne wdrażamy wyłącznie w oparciu o antybiogramy i oznaczenie MIC (minimalne stężenie hamujące), co eliminuje nieskuteczne kuracje, chroni rentowność stada i spełnia wymogi unijnego monitoringu zużycia leków przeciwbakteryjnych.

Zespół Vet-Com wspiera hodowców w pełnym wdrożeniu i utrzymaniu zasad bioasekuracji ASF:

• Opracowujemy i aktualizujemy indywidualny Plan Bezpieczeństwa Biologicznego wymagany przez Inspekcję Weterynaryjną.
• Audytujemy infrastrukturę fermy (szczelność ogrodzenia, strefy czyste i brudne, śluzy sanitarne, rampy załadunkowe, maty i bramy dezynfekcyjne).
• Weryfikujemy procedury kwarantanny i wwozu materiału paszowego oraz prowadzimy szkolenia dla pracowników fermy.
• Zapewniamy asystę merytoryczną podczas kontroli Powiatowego Lekarza Weterynarii (PIW).

Na miejscu na fermie: lekarz weterynarii wykonuje natychmiastowe sekcje zwłok z oceną makroskopową narządów, badanie ultrasonograficzne loch (USG na wczesną ciążę), a także ocenę płuc w rzeźni (monitoring scoringowy metodą Madeca pod kątem enzymotycznego zapalenia płuc i pleuropneumonii APP).

W akredytowanych laboratoriach partnerskich: wykonujemy zaawansowane badania metodą PCR (różnicowanie szczepów terenowych i szczepionkowych PRRSV, PCV2, PCV3, Lawsonia intracellularis, Brachyspira), posiewy mikrobiologiczne z antybiogramem (MIC) oraz badania mykotoksyn i czystości mikrobiologicznej paszy i wody.

Tak, posiadamy dedykowane programy opieki dla obu modeli produkcji:

• Cykl zamknięty: koncentrujemy się na zarządzaniu stadem podstawowym – synchronizacji rui, profilaktyce syndromu MMA u loch, żywieniu okołoporodowym, wyrównaniu miotów oraz maksymalizacji liczby i masy odsadzonych prosiąt.
• Fermy tuczowe (w tym tucze usługowe i nakładcze): kluczowa jest procedura wprowadzania warchlaków (kwarantanna, adaptacja immunologiczna, metafilaktyka celowana), kontrola zespołu oddechowego świń (PRDC) oraz zaburzeń trawiennych (dyzenteria, adenomatoza), co pozwala osiągnąć wysokie przyrosty dobowe (ADG) i optymalne wykorzystanie paszy (FCR).

Siedziba główna Vet-Com mieści się w Olsztynie, jednak dzięki zespołowi ponad 55 niezależnych ekspertów i lekarzy terenowych prowadzimy stały nadzór nad fermami trzody chlewnej na terenie całej Polski.

Nasi lekarze na co dzień obsługują stada m.in. w województwach: warmińsko-mazurskim, podlaskim, mazowieckim, kujawsko-pomorskim, wielkopolskim, pomorskim i łódzkim.

Dla nas sukcesem nie jest liczba sprzedanych leków, lecz zdrowie stada przekładające się na realny zysk hodowcy. Wszystkie zalecenia weterynaryjne przeliczamy na wskaźniki ekonomiczne:

• Koszt leczenia w przeliczeniu na 1 wyprodukowanego tucznika lub warchlaka.
• Współczynnik konwersji paszy (FCR) i dobowe przyrosty (ADG).
• Wskaźniki przeżywalności prosiąt i upadków w tuczu.

Nasi Klienci mają dostęp do cyfrowego panelu (panel.vet-com.pl), który pozwala monitorować stan stada, ewidencję leczenia oraz analizować trendy produkcyjne w czasie rzeczywistym.

Wystarczy skontaktować się z naszym biurem pod numerem telefonu +48 537 193 890 lub mailowo: biuro@vet-com.pl.

Podczas pierwszej rozmowy zbieramy podstawowe informacje o wielkości i profilu fermy, po czym umawiamy wizytę lekarza specjalisty. Pierwszy audyt stada („audyt zerowy”) obejmuje ocenę kliniczną, analizę dotychczasowej profilaktyki i ewentualne sekcje diagnostyczne, na podstawie których przygotowujemy propozycję dedykowanego programu zdrowotnego dla Państwa stada.

Dyzenteria wywoływana przez krętki Brachyspira hyodysenteriae objawia się szaroczarną lub krwistą biegunką ze znaczną ilością śluzu. Bakteria charakteryzuje się wysoką opornością środowiskową – przeżywa w kale świń do 112 dni. Koszt wystąpienia dyzenterii szacuje się na 18–50 zł na każdego sprzedanego tucznika, co wynika z upadków, kosztów leczenia oraz drastycznego pogorszenia wskaźnika konwersji paszy (FCR) i dobowych przyrostów.

Skuteczna eradykacja patogenu powinna być planowana na okres letni (temperatury powyżej 18°C ograniczają żywotność krętków) i poprzedzona bezwzględną deratyzacją. Po usunięciu zwierząt kluczowe jest mycie, dezynfekcja i minimum 6–8-tygodniowy okres kwarantanny obiektu w systemie „całe pomieszczenie pełne – całe puste”.

Czytaj więcej w artykule: Choroby trzody chlewnej – Dyzenteria →

Jasnożółty, kremowy lub szarawy wyciek z dróg rodnych lochy świadczy o stanie zapalnym błony śluzowej macicy i pęcherza. Najczęstszą przyczyną jest infekcja wstępująca, spowodowana błędami zootechnicznymi i niedostatecznym poborem wody po porodzie. Maciora w okresie laktacji powinna wypijać 30–40 litrów wody na dobę, podczas gdy locha luźna lub prośna minimum 12 litrów.

Kluczowe działania zapobiegawcze na fermie to: montaż wydajnych zaworów samopoziomujących w korytach, regularne „zganianie” macior kilka razy dziennie przez pierwsze dni po porodzie (lochy muszą wstać, napić się i oddać mocz, wypłukując drogi moczowe) oraz obniżanie pH moczu poprzez dodatek do paszy kwasu benzoesowego lub fosforowego zgodnie z zaleceniem doradcy.

Czytaj więcej w artykule: Ropiejące maciory – przyczyny i profilaktyka →

Niespodziewane upadki tuczników będących w doskonałej kondycji produkcyjnej (obserwowane najczęściej w chłodniejszych porach roku) wywołuje beztlenowa laseczka Clostridium novyi, wchodząca w skład flory jelita grubego. W badaniu sekcyjnym charakterystyczne są: gwałtowne pośmiertne wzdęcie zwłok, wypełnione gazem i silnie przekrwione jelita, szybki rozkład gnilny oraz pęcherzyki gazu pod torebką wątroby.

Zwalczanie i zapobieganie polega na natychmiastowym usuwaniu zwłok, zapewnieniu optymalnej liczby autokarmników, okresowej dezynfekcji instalacji wodnej oraz regularnym zakwaszaniu wody do picia (co 7 dni w okresie letnim i co 14 dni zimą). Kluczowe jest również wstawianie warchlaków z pewnego źródła o znanym statusie zdrowotnym.

Czytaj więcej w artykule: Problemy zdrowotne w tuczarniach – profilaktyka i zwalczanie →

Uzyskanie i stabilizacja wskaźnika wyproszeń na poziomie 90% wymaga wdrożenia precyzyjnych procedur na sektorze krycia i ciąży:

• Wykrywanie rui i flushing: właściwa stymulacja knurem szukarkiem (2–5 razy na dobę po 2–3 minuty w kojcu) oraz optymalizacja dawki pokarmowej (witamina E, energia).
• Zarządzanie nasieniem: rygorystyczna kontrola temperatury przechowywania dawek i ich zużycie w ciągu 72 godzin od pobrania.
• Żywienie w laktacji: intensywne żywienie macior karmiących w pierwszych 7–10 dniach po porodzie, co skraca interwał odsadzenie–ruja.
• Eliminacja stresu: zakaz przemieszczania samic między 3. a 28. dniem ciąży oraz zapobieganie stresowi cieplnemu i socjalnemu, co chroni zarodki przed obumarciem i resorpcją.

Czytaj więcej w artykule: 10 zasad, które pomogą w uzyskaniu 90%-owego wskaźnika wyproszeń →

Po wprowadzeniu unijnych przepisów dotyczących dobrostanu (zakaz utrzymywania loch w kojcach pojedynczych/blokadach po 4. tygodniu od pokrycia) problem leptospirozy powrócił na fermy przemysłowe. Bezpośredni kontakt zwierząt w kojcach grupowych sprzyja transmisji bakterii Leptospira przez mocz i śluz.

Choroba prowadzi do strat w rozrodzie: cichych rui, wczesnego obumierania zarodków, nieregularnych powtórek, ronienia w zaawansowanej ciąży oraz rodzenia prosiąt zmumifikowanych lub słabych. W diagnostyce różnicowej kluczowe jest wykluczenie PRRS i PCVD oraz badania serologiczne (odczyn mikroaglutynacji MAT) i PCR, po których wdraża się celowaną antybiotykoterapię i korektę bioasekuracji.

Czytaj więcej w artykule: Choroby trzody chlewnej – Leptospiroza świń →

Utrzymanie reżimu sanitarnego wymaga połączenia dwóch metod dezynfekcji:

• Dezynfekcja okresowa (ogniskowa/końcowa): przeprowadzana w pustych komorach zgodnie z zasadą all-in/all-out po każdym rzucie zwierząt. Kluczowe etapy to: mechaniczne usunięcie obornika, namoczenie, mycie wodą pod wysokim ciśnieniem z detergentem pianotwórczym, wysuszenie budynku i dopiero na suchą powierzchnię aplikacja atestowanego preparatu dezynfekcyjnego o szerokim spektrum (wirusobójczym, bakteriobójczym i sporobójczym).
• Dezynfekcja ciągła (bieżąca): realizowana w obecności zwierząt za pomocą zamgławiania termicznego lub ULV atestowanymi, niedrażniącymi preparatami. Ogranicza stężenie patogenów w powietrzu, redukuje zapylenie i hamuje rozprzestrzenianie się zespołu oddechowego świń (PRDC).

Czytaj więcej w artykule: Procedury dezynfekcji i bioasekuracji →